Close

Sierpień 2, 2020

Związek na pierwszym planie.

Związek to nie tylko dwoje ludzi, ale przede wszystkim relacja na którą składają się różnego rodzaju emocje, zachowania czy mnogość przeżyć jakie nam się przytrafiają.

W miłości romantycznej uczucie pojawia się nagle, niemal jak strzała amora uderza nas i cały świat przestaje istnieć. Potrafimy dla takiej miłości poświęcić bardzo dużo, często nie zważając na przeciwności losu.

Niektórzy uważają, że aby związek był trwały i szczęśliwy potrzebna jest przyjaźń, bo dzięki temu będziemy mogli o wszystkim porozmawiać z drugą osobą, dzięki temu czujemy się swobodnie w relacji. Bywa też, że niektórzy nie wierzą a przyjaźń damsko męską.

  • Czy bycie przyjacielem w związku wyklucza, że pojawi się też miłość? 
  • Czy przyjaźń damsko-męska istnieje? 

Kiedy potrafimy być dla siebie dobrymi przyjaciółmi wszystko rozwiązuje się jakby samo. Przyjaciele są cierpliwi, wspierają się nawzajem, są uprzejmi i wyrozumiali wobec siebie nawzajem i różnych niedoskonałości między nimi. Z nikim tak się nie dogadujemy jak z przyjacielem, który na dodatek potrafi słuchać, potrafi się śmiać, ale i być poważnym, kiedy wymaga tego sytuacja.

Wiele osób mówi: „Mój partner jest moim najlepszym przyjacielem”, ale niejednokrotnie za tymi słowami nie idą już czyny. Idzie za to większa ilość zazdrości, wymagań i oczekiwań, a mniej życzliwości, szacunku i wrażliwości, niż w okazywali byśmy w relacji z przyjacielem. Wiele osób traktuje partnera/partnerkę jako niemalże własność i bardziej są zainteresowani tym jaka ta osoba powinna być, niż jaka naprawdę jest.

Teraz kiedy spędzamy ze sobą o wiele więcej czasu, warto jest zastanowić się nad tym jak traktujemy naszą drugą połówkę i czy to wszystko co mówimy i to jak zachowujemy się wobec niej okazalibyśmy naszemu dobremu przyjacielowi? Gdyby on nam powiedział: „Jestem zmęczona” to czy powiedzielibyśmy mu: „Ja też i co z tego?” czy raczej byśmy wsparli dobrym słowem i herbatę? Albo czy na słowa: „Chciałbym więcej wychodzić na spacery do lasu” odpowiedzielibyśmy: „Przecież możesz iść, mi się nie chce” czy raczej byśmy towarzyszyli przyjacielowi, aby sprawić mu radość?

Nie zawsze możemy spełnić wszystkie oczekiwania naszej drugiej połówki, bo także możemy być zmęczeni, potrzebować wyręczenia w obowiązkach albo po prostu posiedzenia na kanapie w domu. Jeśli jednak relacja między dwoma osobami jest przyjacielska, to także możemy się spodziewać takiej samej życzliwości i szacunku, jakie dajemy od siebie. Umiejętność bycia dobrymi przyjaciółmi w związku jest aspiracją, do której warto dążyć. Pozostając dobrymi przyjaciółmi zawsze znajdzie się sposób, aby spotkać się w połowie drogi, kiedy sytuacja staje się napięta, kiedy chcemy realizować swoje plany i marzenia, bez poczucia, że musimy coś poświęcić.

Przyjaźń to jedna kwestia, kolejną ważną dla związku okazuje się być też empatia. Szczególnie teraz, gdy rok 2020 rzuciła nam wiele wyzwać, również tych dla związku. Jak przetrwać w relacji z drugą osobą i się „nie pozabijać”?

Czym jest empatia w związku?

Aby zrozumieć dlaczego empatia jest tak ważna w naszym codziennym życiu, a zwłaszcza w najbliższych relacjach, warto wyjaśnić czym ona tak naprawdę jest. Słowo „empatia” pochodzi od greckiego empatheia, oznaczające „cierpienie”. Czemu coś, co ma jakikolwiek związek z cierpieniem, jest obecnie bardzo propagowane oraz uważane za cenne i dobre?​
Dlatego, że odnosi się ono do tego, jak reagować na cierpienie drugiej osoby. Taki argument może być już dla nas istotny, szczególnie kiedy odnosi się do najbliższej nam osoby, jaką jest nasz(a) partner/partnerka. Jesteśmy osobami empatycznymi wtedy, kiedy potrafimy nie tylko współodczuwać z drugą osobą, ale również kiedy staramy się spojrzeć na daną sytuację (cierpienie) właśnie z punktu widzenia tejże osoby. Inaczej mówiąc, jesteśmy empatyczni wtedy, kiedy potrafimy „wejść w buty” drugiego człowieka.​

Teraz chyba jesteśmy w stanie się domyślić, dlaczego empatia jest ważna dla związku romantycznego, który tworzymy, prawda? ​
Co więcej, wpływa ona bardzo pozytywnie na jakość relacji z partnerem/partnerką oraz na satysfakcję z takiego związku. Wyniki jednego z badań psychologicznych w tym aspekcie (Kaźmierczak, 2013) wyglądają następująco: ​

  •  na satysfakcję ze związku romantycznego istotnie wpływa postrzeganie partnera/partnerki jako osoby empatycznej;​
  •  empatia jest szczególnie ważna dla osób, które siebie same postrzegają jako osoby współodczuwające (empatyczne);​
  •  kobiety są bardzo wrażliwe na cechy empatyczne u mężczyzn i znacząco podnosi się ich satysfakcja ze związku z partnerem empatyzującym (co nie oznacza, że dla mężczyzn empatia nie jest ważna);​
  • osoba, która sama kieruje się empatią w codzienności, o wiele łatwiej dostrzega postawy empatyczne u innych​

Są to tylko niektóre wnioski i stwierdzenia dotyczące znaczenia empatii w związku romantycznym. Jednak już po nich można wysnuć tezę o niezwykle ważnej roli empatycznego podejścia do drugiego człowieka. Może się to okazać szczególnie istotne w obecnym okresie pandemii, kiedy spędzamy z naszymi partnerami/partnerkami prawie każdą minutę dnia.​ 

Przyjaźń, empatia czy zaufanie to ważne składniki satysfakcjonującego związku. Warto też brać pod uwagę, że nasze życie to nie rywalizacja, a szczególnie jeśli chodzi o związek damsko-męski. W związku powinniśmy stawiać na kompromisy, zrozumienie i wzajemną bliskość. Musimy pamiętać ze rywalizacja równa się zabójstwu bliskości.

Nie możemy narzucać partnerowi swojego zdania, pomyślmy czy my sami chcielibyśmy by ktoś nami sterował w życiu codziennym. Zamiast szukać ideału starajmy się zrozumieć partnera, w ten sposób doceniamy również siebie, bo przecież sami go sobie wybraliśmy.

Każdy z nas ma wady i zalety. Stawiaj na pierwszym miejscu dobro waszego związku, miej zaufanie do swojego partnera, dbaj o intymność, jeśli potrzebujesz pomocy partnera to o nią poproś nie wahaj się, nie oczekuj, że druga strona się domyśli.

Związek to trudna sztuka dlatego od samego początku oboje partnerów powinno dążyć do sekretu szczęścia, jakim jest zaufanie, bliskość fizyczna, zaangażowanie, trwała miłość, umiejetność bycia razem czyli umiejetność tworzenia mocnej więzi uczuciowej, seksualnej i partnerskiej.

A co w sytuacji, gdy nasza relacja przeżywa kryzys?

Jak dbać o relacje partnerskie? Jak sprawić żeby Twój związek na nowo kwitł?

dr John M. Gottman jest amerykańskim psychologiem i klinicystą. Jego wieloletnie badania nad prognozowaniem rozwodów i stabilnością małżeńską zaowocowały powstaniem koncepcji 5:1. Wg. dr Gottmana szczęśliwy i trwały związek to taki, w którym stosunek pozytywnych interakcji do negatywnych jest większy niż 5 : 1.

Warto podkreślić iż zasada ta o ile jest bardzo łatwa do zastosowania w początkowych etapach związku to w związkach długoletnich wymaga już wysiłku ze strony obojga partnerów. Jednak poświęcając jedynie 5 godzin tygodniowo możemy wpłynąć korzystnie na pielęgnowanie relacji z partnerem.

Magiczne 5 godzin stanowi trening do codziennego stosowania na podtrzymanie więzi i utrwalenie uczuć. Polega on na wprowadzeniu kilku poniższych zasad w życie codzienne.

  1. Pożegnania. Poświęć 2 minuty rano np. podczas wspólnego picia kawy na rozmowę z partnerem. Zapytaj jak wygląda dzień, jakie ma plany itp. Zarówno w porannej jak i wieczorowej rozmowie chodzi o aktywne zainteresowanie jego/jej osobą.
    Czas: 2 minuty dziennie x 5 dni roboczych = 10 minut
  2. Powitania. Spędzajcie razem koniec każdego dnia na spokojnie porozmawiajcie co się u każdego z was wydarzyło. W zależności i od tego jak przebiega rozmowa możesz zapytać jakie emocje towarzysze mu/jej w ciągu dnia – czy czuje stres, czy codzienne obowiązki nudzą czy ekscytują? Czy odnajduje się w środowisku, w którym przebywa na codzień. Utrwalajcie wspólne rytuały takie jak np. spożywanie posiłków razem.
    Czas: 20 minut dziennie x 5 dni roboczych = 100 minut
  3. Komplementy. Podziwianie drugiej osoby jako bardzo silny mechanizm funkcjonowania społecznego człowieka. Codziennie zastanów się za co możesz pochwalić swojego partnera/partnerkę i wyraź to słowami. Mechanizm ten pozwala utrwalić nam pozytywny wizerunek bliskiej osoby. Dzięki temu przypominamy sobie i utrwalamy za co kochamy tę drugą osobę. Komplementowanie drugiej osoby sprawia także, że uczymy partnera/partnerkę naszych oczekiwań i tego co uważamy za dobre. Pamiętaj – to nie musi mieścić się w sztywnej ramie czasowej. Chodzi o określoną sumę komplementów dziennie. Czas: 5 minut dziennie x 7 dni w tygodniu (tu nie ma wolnego weekendu) = 35 minut
  4. Kontakt fizyczny. Stanowi niezwykle ważny element, ponieważ ludzie mają głęboką potrzebę bliskości. Kontakt fizyczny w tym przypadku nie musi być to kontakt erotyczny, ale chodzi głównie o wyrażanie czułości poprzez dotyk, przytulanie czy pocałunki. Wyraź wsparcie dla partnera, który przeżył trudne chwile czy emocje, pocałuj na przeprosiny, przytul na dobranoc itp.
    Czas: 5 minut dziennie x 7 dni w tygodniu (tu nie ma wolnego weekendu) = 35 minut.
  5. Randkowanie. Nie liczy się pójście do kina lub wspólne wyjście do rodziny czy znajomych (wtedy nie spędzicie czasu ze sobą, ale obok siebie). W tym celu nie musicie nawet wydawać pieniędzy – może to być wspólny spacer do parku czy lampka wina na balkonie. Nieodłącznymi elementami randki są: adoracja, wymiana informacji na swój temat oraz określenie oczekiwań w stosunku do partnera. Czas: 2 godziny

W tym szczególnym okresie kiedy mamy więcej czasu dla siebie – zastanów się jak powyższe zasady wyglądają w Twoim związku. Obserwuj zachowanie swojego partnera. Możesz posłużyć się notatkami prowadząc dziennik. Jeśli jest za mało pozytywnych czynników zastanów się jakie zmiany w swoim zachowaniu możesz wprowadzić.

Związek to relacja dwóch osób, a praca nad nim bywa dla niektórych niełatwa. Ale spokojnie – czasami zapominamy o tylko drobnych sprawach, które jednak mogą poprawić jakość naszej relacji. Oto kilka dodatkowych przykładów co możesz zrobić dla swojego związku już dzisiaj:

Dekalog relacji partnerskich: 

  1. Pokochaj siebie
  2. Mów wprost o swoich potrzebach – nie czekaj aż partner się domyśli.
  3. Słuchaj uważnie, co druga osoba ma Ci dopowiedzenia.
  4. Zauważ, że partner robi coś dobrze – powiedz mu o tym.
  5. Jedzcie przynajmniej jeden posiłek dziennie razem
  6.  Patrzcie sobie w oczy.
  7. Zrób drobny prezent (np. przygotuj kolację).
  8. Rozmawiaj o wszystkich uczuciach.
  9. Nie idźcie spać pokłóceni – spróbujcie wyjaśnić sobie wszystkie nieporozumienia przed pójściem spać.
  10. Znajdź czas dla siebie – rób wtedy to, na co masz ochotę.

Skąd w ogóle uczymy się jak budowć relacje z drugą osobą?

Badania przeprowadzone przez Nickolę Overall i współpracowników (2015) wykazały, że to, jak reagujemy na negatywne emocje naszego partnera w dużej mierze zależą od tego jaki, wykształciliśmy styl przywiązania, który zgodnie z teorią określany jest jako stopień bezpieczeństwa i zaufania jaki odczuwamy w bliskiej relacji. ​

Zgodnie z teorią Johna Bowlby’ego zdolność do tworzenia więzi emocjonalnych z bliskimi nam osobami to umiejętność, którą rozwijamy we wczesnym dzieciństwie na podstawie relacji z naszymi opiekunami. Jest to niezwykle ważna więź, która raz ustalona – utrwala się, a jej charakter rzutuje na charakter wszystkich (przede wszystkich romantycznych) innych – nowych relacji w naszym życiu. ​

Wyżej wspomniane badania skupiały się przede wszystkim na osobach o unikającym stylu przywiązania, a głównie na tym, czy adekwatnie rozpoznają negatywne emocje swojego partnera, jak je oceniają oraz jak na nie reagują. Badacze dowiedli, że w sytuacji, kiedy partner przejawia negatywne emocje, osoby o unikającym stylu przywiązania nie mają problemu z ich rozpoznaniem (robią to równie dobrze jak osoby o bezpiecznym i lękowo-ambiwalentnym stylu przywiązania). Ale! Różnice pojawiają się w ich ocenie i sposobie reagowania. I tak: osoby o unikającym stylu przywiązania przeceniają intensywność negatywnych emocji swojego partnera – czyli robią burzę w szklance wody, a ich reakcja na własną ocenę partnera jak bardziej wroga i agresywna. ​

Dlaczego tak się dzieje? Osoby o tym stylu przywiązania boją się zaangażowania w związek – nie chcą być zranione, dlatego są bardzo wrażliwe na przejawiane negatywne emocje swojego partnera. Ich główne sposoby reagowania to obawa, opór i ucieczka – w sytuacji negatywnej oceny partnera wolą zaatakować pierwsze niż zostać zranione.​

To właśnie dzieciństwo jest momentem, gdy w naszym życiu tworzy się większość schematów, które determinują nasze późniejsze, dorosłe życie. To relacja rodzic-dziecko powoduje w dużej mierze to kim jesteśmy, geny są nam przekazane od rodziców, ale również to w jaki sposób nasi rodzice będą kształtować i regulować nasze zachowanie, spowoduje to, jak będziemy funkcjonowali w dorosłości. Dlatego w kolejnym tygodniu więcej o relacjach dzieci z rodzicami.

Pozdrawiam,

I.

A więcej informacji na ten temat powyższego artykułu znajdziesz w badaniach poniżej:​

Overall, N.C., Simpson, J.A., Fletcher, G.J.O. i Fillo, J. (2015). Attachment insecurity, biased perceptions of romantic partners’ negative emotions, and hostile relationship behavior. Journal of Personality and Social Psychology, 108(5), 730-749. ​

Liberska, H. i Suwalska, D. (2011). Styl przywiązania a relacje partnerskie we wczesnej dorosłości. Psychologia Rozwojowa, 16(1), 25-39.​

Kaźmierczak M. (2013). Postrzegana empatia partnera jako predykator satysfakcji ze związku romantycznego, Psychologia społeczna, 8, 4(27), 435-447.​